Διαβάστε

Έχω γράψει κατ’ επανάληψη –και έχω υποστεί διάφορες φραστικές επιθέσεις γι αυτό- ότι δεν πιστεύω ότι η έκφραση «φιλοσοφία των πολεμικών τεχνών» έχει νόημα∙ το πιο πρόσφατο κείμενο στο οποίο εξέφρασα τη συγκεκριμένη άποψη ήταν το προηγούμενο αυτής της σειράς εδώ στον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών

Οι ρίζες των νέιτζια τσουάν, των εσωτερικών κουνγκ φου ανάγονται στα ταοϊστικά μοναστήρια, στα όρη Γουτάνγκ της επαρχίας Χουμπέι και μεγάλο κομμάτι τους είναι στενά συνυφασμένο με τη θεραπευτική προσέγγιση. Ωστόσο, κάποιες από αυτές δέχτηκαν επιδράσεις από βουδιστικά μοναστήρια, κυρίως, του όρους Εμέι, της επαρχίας Σιτσουάν.

Άρχισα να ασκούμαι το 1974, ξεκίνησα με καράτε και μετά συνέχισα με κέντο και ιάιντο στα οποία ασκούμαι ακόμα.

Η εξάσκηση τεχνικών μάχης ξεκινά πολύ νωρίς για τον πολεμιστή. Πρώτα από όλα ξεκινά με την ενδελεχή μελέτη των πραγματειών περί στρατιωτικής στρατηγικής και κατασκοπείας, γνωστές συλλογικά ως μπουγκέι σιτσίσο. Αυτές οι πραγματείες, επτά στον αριθμό, περιέχουν

Η εμπιστοσύνη είναι υπέροχο πράγμα και η πραγματική εμπιστοσύνη είναι κάτι που κερδίζεται με τον καιρό. Στις πολεμικές τέχνες, η εμπιστοσύνη είναι κάτι απολύτως αναγκαίο καθώς αυτό που κάνουμε στο ντότζο δεν μπορεί να συμβεί χωρίς αυτήν: ασκούμαστε σε επικίνδυνες τεχνικές

Ήταν από τα πιο συγκινητικά θεάματα που μπορεί να δει κανείς: οι παλαιστές του σούμο, οι άνθρωποι που θεωρούνται (και που κάθε δυο μήνες αποδεικνύουν στα πρωταθλήματα ότι πράγματι είναι) οι πιο σκληροί αθλητές της Ιαπωνίας, η ενσάρκωση για τους Iάπωνες του πνεύματος των πολεμικών τεχνών

Σε ηλικία 13 ετών, όταν κατοικούσα ακόμα στο Tangshan, άρχισα να εξασκώ το shaolinquan ως μέλος μιας μεγάλης ομάδας. Ήμουν ενθουσιασμένος. Παρακολουθούσα τους πιο προχωρημένους μαθητές με μεγάλη ευχαρίστηση, αν και η εκμάθηση δεν ήταν ακόμη τέλεια. Έτσι γεννήθηκε μέσα μου το πάθος για το Wushu .

Πριν ξεκινήσω τούτο το άρθρο, θα ήθελα να καταθέσω κάτι: προβληματίστηκα αρκετά, για το αν χωρά ένα κείμενο για τις νέιτζια στον Πανελλήνιο Οδηγό Πολεμικών Τεχνών, γιατί στη χώρα μας, οι πολεμικές τέχνες είναι σε ένα πρώιμο στάδιο, φοβούμαι, σε σχέση με την Ευρώπη,

Η παρακίνηση είναι ένα θέμα αθλητικής ψυχολογίας όπου στις μη αγωνιστικές πολεμικές τέχνες δε συναντάται συχνά. Από μόνο του αποτελεί ειδικότητα σε αθλητικά πανεπιστήμια του εξωτερικού, έτσι η προσπάθεια που γίνεται σε αυτό το άρθρο είναι γενική και έχει σκοπό την παρουσίαση και όχι την ανάλυση του θέματος.

Θεωρείται από τις πολύ «βαθιές» έννοιες των πολεμικών τεχνών∙ σε πολλά ντότζο δεν ακούγεται ποτέ ενώ σε κάποια άλλα αναφέρεται μόνο σε τάξεις πολύ προχωρημένων και ανεβασμένο στο βάθρο της «απόλυτης αξίας» ή του «κορυφαίου επιπέδου» το οποίο προσδοκούν να φτάσουν όλοι οι ασκούμενοι ανεξαρτήτως πολεμικής τέχνης.