Διαβάστε

Ασυναίσθητα, όλοι μας έχουμε αφουγκραστεί την αντίληψη που θεωρεί πως η πολεμική τέχνη μας βοηθάει να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι και προάγει την ηθική και τη σωστή συμπεριφορά.

Υπάρχουν πολύ λίγα κορίου μπουτζούτσου που χρονολογούνται στην περίοδο Σενγκόκου (Εμφυλίων Πολέμων ΣτΜ,1467-1600) και παρά τους ισχυρισμούς για το αντίθετο, κανένα δεν είναι άθικτο.

“Κοίτα τι μου έστειλε ο σενσέι” μου είπε σχεδόν με απόγνωση ο φίλος μου ο Α. “Ήθελα να φτιάξω ένα αρχείο με τις σκέψεις του και σαν παρακαταθήκη για το μέλλον μια και έχει περάσει τα ενενήντα και για να το έχουν οι δικοί μου μαθητές που είναι, κατά μία έννοια, τα εγγόνια του και του έστειλα είκοσι ερωτήσεις –και δες τι μου απάντησε!

Είναι ένα μείζον και επίκαιρο θέμα των πολεμικών τεχνών, το οποίο έχει οδηγήσει πολλούς ανθρώπους εκτός του χώρου αυτού, να βρίσκουν αφορμές για να τις κατηγορούν και να τις χαρακτηρίζουν ως και επικίνδυνες

Ξαναδιαβάζοντας το κείμενο “Το μέγεθος δεν έχει πάντα σημασία”, που έγραψα προ καιρού, είδα ξανά μια φράση που συμπυκνώνει έναν από τους διαρκέστερους εσωτερικούς προβληματισμούς μου –και όχι μόνο τους δικούς μου αν και οι περισσότεροι τους επικεντρώνουν σε διαφορετικό σημείο.

Στη διάσημη κινέζικη ταινία « Ο ‘Ήρωας » (2002), στην σκηνή της μάχης ανάμεσα στους υπέροχους ηθοποιούς Τζετ Λι και Ντόνι Γεν, η οποία μάλιστα συνοδεύεται από μελωδίες παραδοσιακού οργάνου, ακούγεται σε ελεύθερη μετάφραση η φράση

Το είδα να συμβαίνει πέντε φορές σε διάστημα το πολύ δύο εβδομάδων: τέσσερις γνωστοί μου από τον χώρο των πολεμικών τεχνών και ένας από την κοινότητα βουδισμού Ζεν με την οποία σχετίζομαι, ανέβασαν στο Facebook σχόλια για το θέμα της επιδημίας του Covid-19

Και βεβαίως μέσα σ’ όλα αυτά, τίθεται και το ερώτημα: με τα ντότζο κλειστά και με τα μέτρα περιορισμού σε ισχύ, τι μπορεί να κάνει ένας πολεμικοτεχνίτης ώστε να παραμείνει σε... μάχιμη κατάσταση;

Έγραφα στο προηγούμενο κείμενο (“Ο δρόμος δεν είναι ένας”) περί ιού και αυτοάμυνας και παρότι πιστεύω ότι τους ασκούμενους στις πολεμικές τέχνες, αυτή η διάσταση είναι η πιο σημαντική σε πρώτο επίπεδο –γιατί οφείλουμε να ασχοληθούμε άμεσα με αυτό που έχουμε άμεσα μπροστά μας

Ήταν άλλη μια από τις συνηθισμένες κρυάδες στο ντότζο: όποτε κάποιος, συνήθως αρχάριος αλλά ενίοτε και επισκέπτης και, κάνα-δυο φορές και εκπαιδευτής άρχιζε τα “αυτή τη τεχνική δε θα δουλέψει στον δρόμο”