Μετά από τη κυκλοφορία του βιβλίου “Στο Ντότζο” άλλο ένα έρχεται να προστεθεί στην ελληνική βιβλιογραφία. Ο λόγος για τη βιογραφία του Μοριχέϊ Ουεσίμπα “Αϊκίντο, το έργο μιας ζωής”. Τα ωραία σχόλια είναι περιττά.
Θα ξεκινήσω το κείμενο αυτό, ζητώντας συγνώμη από τους αναγνώστες: δεν πρόκειται να αποπειραθώ να αναλύσω καμία έννοια των κλασικών πολεμικών τεχνών, ούτε πρόκειται να μεταφέρω κάποια εμπειρία από την εξάσκηση -τη δική μου ή κάποιου άλλου- στην Χ ή την Ψ πολεμική τέχνη.
Όλοι οι άνθρωποι έχουν μια φυσική αίσθηση ασφάλειας μέσα στο σπίτι τους. Η εισβολή και κατ’ επέκταση η ληστεία μέσα σε οικίες είναι πιθανώς ένα από τα πιο τραυματικά εγκλήματα διότι εμπλέκονται άμεσα όχι μόνο η ιδιοκτησία αλλά και ο θύτης με το θύμα.
Μετά από προσπάθειες δεκαετιών η πολυπληθέστερη κοινότητα των μαχητικών αθλημάτων, το Καράτε, έλαβε επιτέλους το εισιτήριο για να παρουσιαστεί ως άθλημα επίδειξης στους Ολυμπιακούς αγώνες που θα γίνουν στο Τόκυο το έτος 2020.
Το ίδιο το περιστατικό θα μπορούσε να περάσει εντελώς απαρατήρητο –και πιστεύω ότι αν δε ζούσαμε στην εποχή της παντοδυναμίας των σόσιαλ μίντια, πιθανότατα θα είχε περάσει. Όμως το βίντεο έκανε τον γύρο του κόσμου
Τα τελευταία πενήντα χρόνια η παιδική διατροφή αποτελεί σημείο πλουτισμού για βιομηχανικούς κολοσσούς. Παιδικό πρωινό, παιδικά σνακ, παιδικά γεύματα κλπ. Στο κόσμο αυτών των επιχειρήσεων λένε “τα παιδιά είναι οι καλύτεροι πελάτες”.
Στη γλώσσα της χώρας στην οποία γεννήθηκε, την Κορέα, το όνομά του ήταν Τσόι Γιονγκ-γιούι. Όμως το 1923, όταν γεννήθηκε η χώρα βρισκόταν υπό ιαπωνική κατοχή γεγονός που τον έκανε εξ ορισμού μισό-Ιάπωνα
Είναι εκπληκτικό (για μένα τον ίδιο τουλάχιστον) ότι βρίσκομαι στο κομβικό εκείνο σημείο της ζωής μου που, τόσο στις πολεμικές τέχνες όσο και στην τελετή του τσαγιού με τα οποία ασχολούμαι στον ελεύθερό μου χρόνο, έχω κατακτήσει το αμφίβολο προνόμιο να είμαι ένα από τα αρχαιότερα μέλη. Είμαι αυτό που καθόλου ευγενικά θα αποκαλούσαμε “κωλόγερος”