Διαβάστε

Στην παιδική μας ηλικία ακούμε από τους μεγάλους, συμβουλές για το πώς να κερδίζουμε και πώς να αποφεύγουμε πάση θυσία την ήττα. Μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον όπου ενδιαφέρει μόνο η νίκη και μάλιστα η πρώτη νίκη. Κανείς δεν μας διδάσκει-ούτε στο σχολείο-πως η αποτυχία και η ήττα είναι σύμβουλοι αγαθοί

Το σαββατοκύριακο που πέρασε συμμετείχα σε ένα υπέροχο σεμινάριο. Δεν είμαι πάντοτε φαν των σεμιναρίων όμως αυτό ήταν πραγματικά εξαιρετικό: είχε δύο δασκάλους υψηλού επιπέδου οπότε η μόνη απαίτηση που υπήρχε από εμένα ήταν να είμαι ένας πρόθυμος μαθητής, έτοιμος να μάθει.

Ομολογώ ότι πριν από πολλά (πολλά!) χρόνια μου ήταν σχεδόν αδιανόητο ότι κάποια στιγμή θα έφτανα στη θέση που βρίσκομαι ώστε να έχω προβληματισμούς όπως αυτοί που θα διαβάσετε· εξίσου αδιανόητο μου φαινόταν βεβαίως ότι θα ήμουν σε απόσταση αναπνοής από τα 50 μου χρόνια όμως εδώ είμαστε άρα

Σίγουρα όλοι έχουμε παρακολουθήσει επιδείξεις πολεμικών τεχνών με γνωστότερους τους Saolin, Tigers και άλλους. Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό είναι το πόσο προικισμένα είναι αυτά τα παιδιά και πόσες ώρες προπόνησης έχουν στο ενεργητικό τους για να καταφέρουν ότι κάνουν.

Χαμένος στην Ιαπωνική ονοματολογία, το εθιμοτυπικό και τις δύσκολες τεχνικές μαθαίνει, συνήθως από φίλους που ασκούνται σε άλλη σχολή, ότι κάνουν κάτι διαφορετικό, που είναι μεν Αϊκίντο αλλά ο δάσκαλος ακολουθεί μια διαφορετική “γραμμή”.Έτσι γεννιούνται δυο ερωτήματα. Τι είναι οι γραμμές; Ποια είναι η καλύτερη;

Όταν κάποιος ακούσει τον όρο αυτοάμυνα η σκέψη του συνήθως πηγαίνει σε πολύ συγκεκριμένα πράγματα. Υπάρχει λοιπόν – συνήθως - ο φόβος κάποιος να σε απειλήσει με μαχαίρι για να σου πάρει το πορτοφόλι, ενώ οι γυναίκες έχουν επιπλέον το φόβο κάποιος να τους επιτεθεί με ορέξεις σεξουαλικής παρενόχλησης.

Είναι αλήθεια ότι για να κατανοήσουμε πραγματικά τις ‘φόρμες’ των πολεμικών τεχνών -είτε έχουν ήπια είτε μαχητική μορφή-, πρέπει να επαναλαμβάνουμε τακτικά την διαδοχή των κινήσεων. Παράδοση χρόνων λέει ότι, για να κατακτήσει κάποιος μία κίνηση πρέπει να την επαναλάβει πέντε χιλιάδες φορές και όταν γίνει αυτό, ο ασκούμενος περνάει στην επόμενη.

Η Μπεθ Τζόνσον, μια αμερικανίδα μαθήτρια της σχολής ναγκινάτα που μελετάω κι εγώ είναι εξαιρετικά ταλαντούχα δημιουργός ξύλινων όπλων για προπόνηση. Έχοντας εμπειρία από πρώτο χέρι από τις ανάγκες μιας κορίου (και μέσω αυτής και άλλων καθώς από ορισμένε

Ο ήρωας της ταινίας μελετάει ξανά και ξανά τη μυστική τεχνική που θα τον κάνει ανίκητο (γιατί είναι πάντα “τον”;) το μυστικό χτύπημα ή κόλπο που δεν μπορεί να σταματήσει ο αντίπαλος. Τις λατρεύουμε τις μυστικές τεχνικές και την κρυμμένη σοφία:

Ξεκίνησα στο γυμνάσιο κάνοντας τζούντο –τότε ζούσα στο Χοκάιντο. Αργότερα, μετακόμισα στο Τόκιο και εκεί ξεκίνησα αϊκίντο.